In Praise of Slowness เร็วไม่ว่า แต่ช้าให้เป็น

15747392_1150889401698576_4180392664880188569_nไม่ได้อ่านภาษาอังกฤษแต่ไม่เสียดายเพราะแปลเทพ  ซื้อเล่มนี้มาเพราะคำว่า SLOW ตัวใหญ่ๆ บนปก และการออกแบบปก ผิวสัมผัส ชื่อสำนักพิมพ์openbooks และที่สำคัญที่สุดคือ คำนิยมโดยพระไพศาล วิสาโล

…สังคมทำให้เราใช้ชีวิตเร่งรีบไป รีบทำงาน รีบกิน รีบๆๆๆ เพราะต้องแข่งให้ทันเวลา ถ้าช้าไปคนอื่นอาจแซงเราได้ แต่ความเร็วนั้นไม่เป็นเรื่องดีเสมอไป มันมีต้นทุนของสุขภาพ ประสิทธิภาพของงาน ความสัมพันธ์ต่อคนรอบข้าง ฯลฯ กล่าวคือ ทำงานเยอะไปไม่นอน ไม่แบ่งเวลาออกกำลังกาย ก็ทำให้เสียสุขภาพ หรือทำงานเร็วไปบางทีก็มีผิดพลาด จากที่ควรเสียเวลาใส่ใจรายละเอียดกลับเพิกเฉยแล้วต้องมาแก้ไขทีหลัง ซึ่งบางงานก็อาจแก้ไม่ได้ด้วยซ้ำ เสียหายเยอะกว่าเดิมอีก หรือทำงานจนลืมดูแลคนรอบข้าง ลืมคิดถึงครอบครัว เพื่อนฝูง เพราะให้ความสำคัญกับงานเป็นหลัก จนเพื่อนไม่คบ แฟนบอกเลิก อะไรอย่างงี้

ยิ่งอ่านก็ยิ่งเห็นด้วย เออ เราก็เป็นอย่างงี้นะ แล้วเราก็รู้ด้วยว่าบางทีเร็วไปมันไม่ดี แต่ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ มันต้องเร็วอ่ะ ลืมตัวก็บ่อย ร่างกายป่วยเพราะความรีบนี่แหละก็บ่อย มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราก็รู้แต่ทำไม่ได้ นึกแปลกใจที่มีหนังสือออกมาเขียนเรื่องการทำชีวิตให้ช้าลงได้เป็นเรื่องเป็นราวเป็นเล่มเป็นตอน ได้มากขนาดนี้ นึกว่าจะเป็นหนังสือที่สอนให้ทำบ้านดิน ปลูกผักกินเอง บลาๆ จะได้เข้ากับเทรนบ้านเรา แต่ไม่ใช่แฮะ

หนังสือเล่มนี้พูดเรื่องการรู้จักใช้ชีวิตในสังคมให้ช้าลง โดยแบ่งเล่าเป็นเรื่องต่างๆ ที่มีหลักฐานหรืองานวิจัยยืนยันว่า ช้าแล้วดี เช่น การแพทย์ที่ควรเน้นการซักประวัติ ใช้เวลากับคนไข้มากๆ เผื่อจะเจอสาเหตุที่แท้จริงของโรค หากหมอรีบๆ ตรวจเพราะต้องทำเวลาออกเวร อาจตรวจผิดได้ ซึ่งเราเคยเห็นใน Dr.House ซึ่รี่ย์หมอที่เราชอบมาก เค้าก็จะใช้เวลาเหมือนจะเรื่อยเปื่อยกับคนไข้ แต่ที่จริงแล้วมันเป็นแผนการอันแยบยลให้คนไข้บอกปัญหาหรือเล่าเรื่องส่วนตัวซึ่งอาจนำไปสู่ต้นตอของโรคที่แท้จริงได้ หรือเรื่องการเลี้ยงลูกด้วยการทำ Home School (เรียนที่บ้าน) ไม่กดดันเด็กให้เรียนพิเศษเยอะแยะ แต่ให้เด็กได้เรียนเรื่องที่ตัวเองสนใจอย่างแท้จริง เช่น ศิลปะ ดนตรี ฯลฯ หากจบหลักสูตรแล้ว ก็ไม่รีบร้อน รอให้เด็กพร้อม เหล่านี้ จะทำให้เด็กอยากเรียน อารมณ์ดี มีปฏิสัมพันธ์กับครอบครัวและเพื่อนได้ง่าย แล้วจริงๆ ก็ฉลาดกว่าเด็กที่เรียนในโรงเรียนทั่วไปอีก ยังมีอีกหลายเรื่องจึงอยากให้ไปอ่านค่ะ 🙂

อย่าเข้าใจผิดว่า อ่านแล้วเราต้องทำทุกอย่างให้ช้าไปหมด แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เราต้องรู้จักหวะชีวิตว่า ตอนไหนจะช้าตอนไหนจะเร็ว เราคือผู้ควบคุมจังหวะชีวิต อย่าให้สังคมมากำหนดจนเราต้องคล้อยตามกันไป พึงตระหนักถึงต้นทุนของความเร็วว่ามันอาจไม่ดีเสมอไป เรื่องนึงที่โดนใจคือ การซิ่งรถกลับบ้าน หากบ้านใกล้ในเมืองไม่ใช่ขับรถต่างจังหวัด รีบไปก็ถึงบ้านเร็วขึ้นประมาณ 2 นาที……. กับความเสี่ยงอุบัติเหตุ มันคุ้มรึเปล่า ถามว่า 2 นาทีนั้นเราจะทำอะไรได้มากขึ้นเชียว แค่กลับมานั่งเช็คเฟสบุ๊ค ก็หมดเวลาแล้วล่ะค่าาา

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s